(Medical) Transition zone

Vandaag was het tijd voor de (medische) wisselzone. Waar mijn gemiddelde wisseltijden bij triathlon vaak tot de Nederlandse top behoren, deed ik er vandaag iets langer over. Ondanks een eerdere gips wissel, omdat het gips te los was komen te zitten, stond nu een geplande gipswissel te wachten.

De start was goed. We waren in een razend tempo vanuit de auto op de polikliniek. Alleen daar ging het even mis. Een half uur in de “penaltybox” (wachtruimte), tot de race hervat mocht worden. Snel gekrukt ging ik door naar het volgende station. Het  oude onderbeengips werd met behulp van een zaagje verwijderd. Na de goedkeuring van de arts werden de hechtingen verwijderd (een niet al te prettig klusje) en mocht er loopgips worden aangelegd. Helaas voor mij, na meerdere malen vragen, mocht er geen zwemloopgips omheen (dat doen ze blijkbaar niet bij onderbeengips) .

Ander half uur, maar wel  loopgips, later mocht ik de (medische)wisselzone weer verlaten. Jeeej! De kleur was nog even goed nadenken. Hellas geel, oranje of felgroen hadden ze niet. Dus het is rood/roze geworden.

Gelukkig hoef ik nog maar 1 maand en 2 dagen met gips te lopen ?.

 

 

 

Update week 1


Wit gips is saai. Mijn zus is het daar mee eens, dus al op zondag na thuiskomst werd mijn gips een beetje op gepimt met een mooie tekenen :-).

Maandag: sportdag!
Vandaag ben ik voor het eerst na de operatie naar de sportschool geweest. Weliswaar met rolstoel en krukken maar toch. Ruim 45 min heb ik me kunnen uitleven op krachttraining voor het bovenlichaam en de romp.
Lekker om weer even bezig te zijn. Stilzitten is echt niets voor mij.
Al sinds de operatie had ik het idee dat het gips te los zat en daardoor te veel vrijheid gaf aan mijn enkel om te bewegen. Woensdag ben ik toch maar voor controle naar het ziekenhuis geweest. Het resultaat: nieuw gips, lichter in gewicht en een fraai kleurtje.
De wond zag er goed uit. (Wel wat groter dan gedacht +/- 4 cm). Wel jammer dat de boom getekend door mijn zus al wegegooid was vor ik het door had ?.

 

Enkelband plastiek

Goede vrijdag (14 april) ben ik succesvol aan mijn enkel geopereerd. de artsen hebben in een 45 minuten durende operatie mijn enkelbanden weer aan elkaar gehecht en het herstel kan beginnen. Actief herstel zit er de komende zes weken nog niet in. Die periode is mijn enkel en onderbeen gefixeerd door een gipsspalk.
Vanwege een zenuwblokkade in mijn knieholte had ik de dag van de operatie helemaal geen pijn, maar daarentegen kon ik ook mijn tenen niet bewegen. Een gekke gewaarwording. Heel hard denken dat je je tenen beweegt maar ze niet zien bewegen, raar. In de loop van zaterdagochtend kwam de beweging in de tenen weer langzaam terug. En pas zondagochtend begon ik de noodzaak van pijnstillers te ondervinden.

Zaterdag ben ik ontslagen uit het ziekenhuis en kon de onhandigheid met twee krukken thuis werden voortgezet.

Blessureleed

Het trainingsweekend begon zo goed. 

Vrijdag een zwemtraining van ruim 1,5 uur, met aansluiten 1 uur hardlopen. Gevolgd door een heerlijke lunch.
Zaterdag een 2 uur durende team-fietstraining in de ochtend en een wisseltraining in de middag.
Zondagochtend 1 uur zwemtraining gericht op het zwemmen in formatie voor de team triathlon in Arnhem, een looptraining in het bos en als afsluiter pannenkoeken eten :). Maar… bij die laatste looptraining ging het mis. 

Ik voelde tijdens een van de afdalingen van de training mijn enkel verzwikken. Op zich is dat niets bijzonders voor mij want dat gebeurde al bij een scheefliggende stoeptegel. Dit keer hoorde ik tijdens de verzwikking een duidelijke “krak” (alsof een takje doorbreekt), en voelde direct daarna een felle steek. Ik wist het al direct: dit is niet goed! Omdat het in een afdaling gebeurde had ik nog behoorlijk veel vaart. Dankzij mijn klaarblijkelijk goede hinkelkwaliteiten stormde ik af op de eerst volgende boom die ik zag (al hinkelend op mijn andere been dus). 

Einde looptraining! Mank lopend en goed ondersteund door teamies ben ik naar de auto gebracht, op naar het pannenkoeken eten en koelen van de enkel met ijs. 

Een lang verhaal kort: de enkel werd steeds dikker en werd ook blauw. Lopen ging steeds minder goed dus toch maar een paar krukken. Een consult bij de huisarts werd een consult bij de orthopeed. Een röntgenfoto werd een MRI. En op 14 april 2017 wordt mijn afgescheurde enkelband hopelijk weer heel (met behulp van een operatieve enkelband reconstructie). 

Deze gebeurtenis heeft behoorlijke consequenties voor de rest van het jaar…. 

Geen debuut op de marathon van Rotterdam, en mogelijk geen triathlon seizoen dit jaar. Ik hoop in september nog een wedstrijd mee te doen, maar tot die tijd zal ik mijn best moeten doen in de revalidatie. 

Het oplopen van een blessures is onderdeel van het bedrijven van (top)sport. Het ligt altijd op de loer, het komt nooit (!) op en goed moment. Maar 2 weken voor de start van het Run-Bike-Run seizoen en 6 weken voor de Super Sunday (start van het triathlon seizoen) is wel heel erg zuur! 

Dus komende tijd geen posts over podiumplaatsen, wedstrijden en toffe trainingen. Maar updates over de onhandigheid van 2 krukken en 6 gips, het ontbreken van spierkracht, duo-penotti benen en nog heel veel meer wat bij een langdurige revalidatie komt kijken.