De eerste kleine geluksmomentjes op de weg terug

Het gips is inmiddels 2 weken van mijn enkel. Ik kan eindelijk weer normale lange broeken aan sinds 6,5 week, al heb je daar vrij weinig aan met deze zonnige dagen.  De contouren van mijn verdwenen kuitspier worden weer langzaam zichtbaar (ook mede dankzij het gebruik van elektrostimulatie). Het verbeteren van de beweeglijkheid gaat naar wens. Zelfs het “bruiningsprotocol” van mijn witte onderbeen slaat aan ;).

Het leukste deel van revalideren vind ik die kleine geluksmomentjes, die je alleen hebt als je dingen een langere tijd niet hebt mogen doen.
Vandaag had ik er weer één.
Ik mag mijn krukken in huis gaan afbouwen, op weg naar meer vrijheid.

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. De eerdere sportieve geluksmomentjes waren deze twee weken:
– De eerste baantjes in het zwembad. Ik sta er altijd weer van versteld hoe snel ik vergeet dat ik meer dan 6 weken krachttraining voor het bovenlijf heb gedaan. Kortom ik kan nog steeds zonder gebruik van benen 25 meter binnen de 19 seconden doen. Overigens hang ik na 400 meter als een soort vis die op het droge ligt naar adem te happen (conditie = nul)

– Fietsen op de tacx. (Buiten nog te veel risico’s) Een verschrikkelijk en een geluksmomentje in één. Met vermaakt van Roland Garos op de livestream en buiten in de zon heb ik toch al een paar keer zo’n 4000 doelloze rondjes getrapt. Op naar het volgende sportevent met livestream voor de volgende 4000 omwentelingen.

Het zou bijna op triathlon gaan lijken…. (nouja bijna dan) 

Handbiken

Stilzitten is niet echt, of beter gezegd echt niet, mijn ding. Ik had al meteen een idee toen ik hoorde dat ik geopereerd moest worden en hier 6 weken gips aan verbonden was. Ik wil wel gaan handbiken in die periode. Lijkt me goed voor de conditie en het opbouwen van wat extra armkracht kan geen kwaad. Na een aantal keren bellen, heb ik vandaag voor het eerst op een handbike gereden. Met 6 anderen op de Nedereindse Berg, dus ja ook nog omhoog. De instructies vooraf: “één ding waar je op moet letten: leun mee in de bochten, anders lig je om.” Nou dat belooft wat.

Na een intervaltraining van ruim 1 uur en 45 minuten in wisselende weersomstandigheden, waren mijn armen wel zodanig moe dat ik Nedereindse Berg nauwelijks meer overkwam. Dat is toch heel anders dan met een racefiets, dan kun je voor de verandering nog eens gaan staan. Nu ga je als je even niet oplet achteruit de berg weer af. 

Maar goed dat handbiken, dat lijkt me wel wat voor de komende tijd. Het was pittig maar op deze manier kan ik wel lekker naar buiten en mijn armkracht op peilhouden.

Op naar de volgende “verzurende” rit.

Time to operation: 13 days.

Vernieuwde website

Welkom op mijn vernieuwde website. Op mijn website zal ik jullie middels een blog op de hoogte houden van nieuwtjes en de vorderingen in het triathlon seizoen. Daarnaast zal ik af en toe interessante artikelen plaatsen vanuit mijn achtergrond als fysiotherapeut.