News

Langdurig, maar misschien dan toch vooruitgang

23 sebtember 2011

De vorige update is al weer (te) lang geleden. Mijn excuses hiervoor. De zomer periode, dan gaat het allemaal wat langzamer. In de tussentijd is er weer genoeg gebeurd.

Het belangrijkste, buiten mijn lichamelijke conditie om, is dat ik ben gestart met mijn opleiding tot Fysiotherapeut aan de Hogeschool van Utrecht. Mijn eerste indruk is goed. Het lijkt een leuke en interessante opleiding te worden en ik begin er vol goede moed aan. Dat ga ik proberen 4 jaar zo door te zetten, zodat ik over 4 jaar in de praktijk aan de slag kan.

Om over te gaan op mijn lichamelijke conditie. Mijn algemene conditie, dankzij het vele wielrennen wat ik doe, is goed vooruit gegaan. Met nog steeds veel plezier stap ik op de fiets, weer of geen weer. Zo heb ik pas geleden de Dam tot Dam fietsclassic gedaan. De weersomstandigheden waren niet goed te noemen. De IJtunnel waar we doorheen zijn gefietst, was zo ongeveer het enige droge stuk wat we hebben gehad. De laagste temperatuur die ik onderweg heb gehoord was 7,5 graad, echt te koud voor een shirt met lange mouwen en een koersbroek. Naast deze Dam tot Dam fietsclassic heb ik ook aan mijn eerste wielerwedstrijd mee gedaan. De Henk Lubberding classic, een wedstrijd over 121,5 km. Het resultaat een mooie 8ste plaats in het vrouwenklassement.

Qua revalidatie van mijn knie zijn we tot vandaag (vrijdag 23 september 2011) niet veel opgeschoten. De pijn is niet afgenomen, maar de intensiteit van de therapie wel. Alle oefeningen om mijn pees- en spierweefsel mogelijk sterker te maken zijn uit de therapie verdwenen. En ook de klimgrepen zijn al zo’n 3 maanden geen onderdeel geweest van mijn revalidatie. Wel heb ik in overleg met een sportarts uit het Meander Medisch Centrum een mogelijkheid tot behandeling aangeboden gekregen. Deze behandeling houdt in dat er bloedplaatjes in mijn patellapees geïnjecteerd worden. Bloedplaatjes bevatten groeistoffen die de pees tot herstel moet laten overgaan. Deze behandeling is pas zeer recent en er zijn nog niet veel resultaten van bekend.

Vandaag, 23 september 2011, is de behandeling uitgevoerd. Eerst werd er een redelijk grote hoeveelheid (80 – 90ml) bloed afgenomen. Deze werd gecentrifugeerd en daarna onder een echo in een verdoofde pees geïnjecteerd.
Het resultaat van de behandeling zal binnenkort duidelijk moeten worden.

Zoekend naar balans tussen belasting en reactie

31 mei 2011

Zoals ik in mijn vorige nieuwsitem schreef: “Zolang mijn knie nog eerder opgeeft dan mijn hoofd, is er nog genoeg vooruitgang te boeken”. Ik moet toegeven, mijn knie geeft nog steeds eerder op dan mijn hoofd. Maar ook mentaal waren er de afgelopen paar weken een paar dippen. Ik zit ondertussen al weer bijna 7 maanden als toeschouwer langs de zijlijn. Bijna 7 maanden zonder te klimmen, 5,5 maand geen krachttraining, 2,5 maand met krukken gelopen en de eerste afspraak bij de orthopeed is al meer dan een jaar geleden. De laatste World Cup was eind juni 2010 en de laatste Nederlandse wedstrijd was begin oktober 2010 (al kon ik dat al geen succes meer noemen). Op zich niet gek dat je dan een keer een mentale dip heb.

Maar goed. Er is sinds de vorige update weer genoeg gebeurt, wat mijn knie betreft maar ook buiten mijn knie om.

Zoals jullie hieronder een aantal foto’s kunnen zien of al gezien hebben. Ik heb foto’s gemaakt van mijn racefiets. Nu ik niet kan klimmen zit ik veel op de fiets, dit kan namelijk wel met mijn knie. Als je veel op de fiets zit, moet je natuurlijk wel materiaal hebben wat daar ook tegen bestand is. Dus vandaar een nieuwe fiets, een fotoshoot waard.

Ik heb in mei mijn propedeuse behaald van de Johan Cruyff University (opleiding sportmarketing, speciaal voor topsporters). Omdat deze studie niet helemaal is wat ik ervan had gehoopt (voor mij iets te theoretisch) ga ik in september starten met de opleiding Fysiotherapie (als ik word toegelaten). Ik ga de opleiding volgen in Utrecht, dat betekent ook dat ik op zeer korte termijn naar Utrecht ga verhuizen.

Een paar weken geleden heb ik weer een keer geklommen, dit keer iets langer dan de vorige keer maar liefst 30 minuten (wow!). Het was precies lang genoeg om tot een week spierpijn te hebben in mijn onderarmen en (dat is toch echt wat minder) twee weken later nog steeds niet op het niveau (qua pijn, belasting en bewegelijkheid van de knie) van voor mijn klimavontuur zit. Ik kan dus niet zeggen dat het een succes is. Het is weer afwachten tot het minder reactie geeft, want iets meer dan twee weken is echt te lang. Wel ben ik begonnen met krachttraining, dat gaat gelukkig wel wat beter. Het is steeds zoeken naar een goede balans in belasting en pijn (reactie).

Nog één andere update: jullie kunnen mij nu ook volgen via twitter (onder de naam: ch_brandsema)

Photography

Van behandelbank tot zwembad en weer terug

19 april 2011

Terwijl Nederlands Teamleden Wouter, Casper en Vera zich al in het zweet hebben gewerkt tijdens de eerste boulder world cup van het seizoen, gehouden in Milaan, kom ik niet verder dan het zwembad, de fiets en de behandelbank bij de fysio. Aangezien het stukje traverseren van ongeveer een maand terug niet echt een groot succes was, zijn mijn klimschoenen weer netjes opgebogen en blijft het rubber onaangetast.

Aangezien de operatie al weer 3,5 maand geleden is, is het weer tijd voor een controle bij de orthopeed. Liever had hij, net als vrijwel ieder ander, een steilere lijn van progressie gezien. Dat is echter niet het geval en daar zal ik het maar mee moeten doen. Gelukkig is de lijn stijgende en zit er nog steeds vooruitgang in. Door nieuwe medicatie is de pijn ook afgenomen, en nu maar hopen dat dit ook weg blijft wanneer de medicatie is afgelopen.

Omdat oefenen op 'het land' nog aardig wat pijn veroorzaakt, is een deel van het revalidatie traject letterlijk in het water beland. Oefeningen als squads maken, lunges en hefbewegingen worden in het water uitgevoerd waardoor er mogelijk met minder pijn toch geoefend kan worden en de spieren gestimuleerd kunnen worden. Aan het begin met aardig wat pijn achteraf begint het nu toch echt effect te hebben. Mijn spier omvang neemt iets toe, nog steeds niet te vergelijken met mijn linker bovenbeen, maar dat hoeft ook niet.

Om ook mijn conditie weer wat op te trainen, want ook dat neemt langzaam maar zeker af, ben ik vrijwel dagelijks te vinden op de fiets. Nog nooit heb ik zoveel in de omgeving gefietst zonder dat ik echt een plan had waar ik naar toe zou gaan. Fietsen moest voor mij altijd een doel hebben (boodschappen, school, trein halen, enz. enz.), dat is toch echt wel veranderd. Fietsen is naast oefeningen doen, relaxen en niet onbelangrijk lekker eten, een onderdeel van de dag geworden. Zonnetje in het gezicht, rustige omgeving, vlakke weg, een lekker muziekje aan en fietsen maar.

Zolang mijn knie nog eerder opgeeft dan mijn hoofd, is er nog genoeg vooruitgang te boeken.

Ik houd jullie op de hoogte.

Als omhoog niet kan dan gaan we toch gewoon opzij

23 maart 2011

Het is 4 maanden en 11 dagen geleden, ofwel 131 dagen, dat ik voor de laatste keer heb geklommen. Het moment dat rust nog tot de mogelijke behandelmethode behoorde. In december werd het duidelijk dat deze ‘rust’ in januari onder de naam ‘revalidatie’ verder zou gaan. Het is nu 10 weken geleden dat ik geopereerd ben. Tijd om weer eens naar Monk, Eindhoven te gaan.

Na een tijdje in de zon zitten met mijn teamgenoten was het tijd om samen met Tom (de bondsfysiotherapeut en ook de fysiotherapeut waarbij ik mijn revalidatie volg), Tessa (de CTO - fysiotherapeut) en Wouter (de bondscoach) om de tafel te gaan zitten. Wat kan nu eigenlijk allemaal al wel en vooral ook wat kan er niet? Na een creatieve uiting van tape op mijn been was het tijd om wat dingen te gaan uitproberen. Dit keer niet op de grond, maar in de wand. Klimschoenen, pofzak en klimkleding werden weer eens uit de tas gevist.

Daar sta je dan op de blauwe mat voor de trainingswand van Monk, 4 en een halve maand nadat ik daar de laatste keer met mijn klimschoenen en mijn pofzak heb gestaan. Hoe zal het gaan? Klimschoenen aan, au maatje 35 zit toch niet zo relaxed als mijn normale schoenen, pofzakje open, niet dat ik zo lang zou klimmen maar toch voor het idee, en dan …. Grepen.

Van mijn coördinatie was niet heel veel meer over, maar ik was wel verbaasd dat ik ook andere grepen dan de grote bakken kon vast houden. Maar dat is op dit moment allemaal bijzaak, belangrijker is hoe gaat het met mijn knie?

Uitduwen is nog niet echt een optie, ik kan net normaal een trap oplopen, dus uitduwen had ik ook zeker niet verwacht. Daarentegen kan ik er wel gewoon op staan en hem belasten, dat is toch al een begin. Omdat traverseren van rechts naar links meer druk gaf op mijn rechter knie hebben we besloten dat alleen traverseren van links naar rechts binnen de opties valt. Soms zit een lijf gewoon raar in elkaar, daar kunnen wij ook niets aandoen. Na 10 minuten (weliswaar met rust tussen door) begon ik mijn knie weer meer te voelen. Tijd voor een langere pauze. De pijn trok langzaam een beetje weg en ik heb daarna nog een keer 10 minuten (met pauzes) kunnen traverseren. Het zag er misschien niet uit als klimmen, het voelde misschien niet als klimmen maar toch heb ik iets gedaan wat op klimmen lijkt. Dat ik nu heb geklommen betekent niet dat ik nu weer kan beginnen met het opbouwen van trainingen.

Het is van belang dat de pijn vermindert en stabiel wordt. Dan wordt trainen pas een optie, nu is dat nog niet het geval. We gaan dus verder met revalideren, trainen van het bovenlichaam en de buikspieren en wanneer mijn lichaam daar klaar voor is gaan we proberen de klimactiviteiten op te pakken.

Deze pagina afdrukken